Artemis was een van de twaalf oude Griekse goden die op de Olympus woonden. Ze was de dochter van Zeus en Leto en zuster van Apollo. Artemis was de godin van de jacht en kuiskheid, maar beschermde ook de baring en ongetrouwde vrouwen. Een leven in celibaat leidend, beeldden de oude Grieken Artemis meestal af als een mooi, vrij meisje dat haar leven in de bossen doorbracht, gekleed in een korte leerrok, jagend met haar boog en pijlen. De mythes en legenden die rond haar naam en figuur zijn ontstaan, waren talloos.
Nadat Artemis haar geboorte-eiland Delos verliet, ging ze naar Ambracia, waar ze ongelukkige mensen zag leven in vrees onder de heerser van de tiran Phalaexis. Boos stuurde Artemis een leeuwin naar de koning om hem te verslinden. Zodra de tiran dood was, bevrijdde Artemis het volk van Ambracia en herstelde ze de democratie.
De twee reuzen, zonen van Poseidon, Otus en Ephialtes, probeerden met Artemis te slapen om toegang tot de Olympus te krijgen. Artemis leidde ze beiden op, ervan overtuigd dat ze met hen zou slapen, en liet hen volgen tot aan het eiland Naxos waar ze verdween; een prachtig wit hert verscheen op haar plaats. Toen de twee reuzen probeerden het hert van twee tegenovergestelde kanten te vangen, verdween het hert en vielen de twee arrogante reuzen hard op elkaar, elkaar doorprikkend met hun lansen.
Niobe, een sterfelijke vrouw, was de dochter van Tantalus en had zeven kinderen, de Niobiden. Omdat Niobe extreem trots was op hoe mooi en bekwaam haar zonen en dochters waren, gedroeg ze zich heel arrogante; ze vergelijk zich vaak met Leto die maar twee kinderen had, Artemis en Apollo, en bewerde dat ze beter was dan Leto. Toen Leto hierover te weten kwam, vroeg ze haar zoon en dochter om het probleem op te lossen. De twee broer en zuster gingen Niobe en haar kinderen opzoeken en doodden ze allemaal met hun pijlen. Terwijl Niobe rouwde om haar zeven dode kinderen, roemde Leto zich van de hare.
Artemis zou de Griekse Megarenen hebben geholpen toen ze vochten tegen de Perzische tijdens de beroemde Perzische oorlog. Na naar haar te hebben gebeden om hulp en bescherming, wachtten de Grieken op Artemis om in te grijpen. De nagte na de Grieken om haar hulp hadden gezocht, verdwaarden de Perzen in de bossen en schoten al hun pijlen in het donker, denkend dat ze hun vijanden doden, terwijl ze hun pijlen alleen op bomen verspilden. Artemis zou hen op het verkeerde been hebben gezet door hen de indruk te geven dat ze de klagen van gewonde soldaten hoorden die op de grond vielen. Zonder pijlen of wapens om te vechten, versloegen de Grieken en hun godin, Artemis, hen de volgende ochtend gemakkelijk.