De gangbare wijsheid in de wereld van woorden is dat de eerste draft van alles prullen is. Schrijven is niet zo simpel als pen op papier leggen. Het vereist jaren oefening, de wereld om je heen absorberen, mensen en nuance bestuderen. Feitelijk is het actie van woorden neerleggen de laatste en makkelijkste stap. Veel moeilijker is leren zien een wereld die trilt van verhalen die het verdienen verteld te worden.
Breviteit, zo wordt gezegd, is de ziel van de wijsheid. Hemingway schreef ooit een zestigwoordig kort verhaal: "Te koop: baby schoentjes, nooit gedragen." Probeer je eigen verhaal te schrijven met slechts zes woorden. Een populaire variatie is de zestigwoordige memoir, waarin je gebeurtenissen uit je leven catalogueert in zestigwoordige blurbs. Probeer ook beschrijvingen, actiesequenties, exposities en climaxes, allemaal in precies zes woorden.
Kies vijf tot tien woorden willekeurig uit het woordenboek. Schrijf nu een 200-woordenverhaal dat alle gekozen woorden gebruikt. Een andere variatie is iemand laten een eerste en laatste zin voor je schrijven, waardoor je het midden moet invullen. Focus minder op eloquentie en meer op een boeiende plot.
Als spieren, moeten schrijfvaardigheden dagelijks geoefend worden om sterk te blijven. Een gemakkelijke manier is 10 minuten per dag schrijven zodra je wakker wordt of net voordat je gaat slapen. De tijden voor en na slapen zijn rijp voor creativiteit, omdat je brein in een hypnagogische toestand is, waar het verbindingen maakt die het anders niet zou.
Kies een nummer van de radio of een foto uit de krant. Je taak is het verhaal te schrijven dat erbij hoort. Vertel niet het verhaal dat het nummer of de afbeelding vertelt, maar schrijf een verhaal gebaseerd op het gevoel en de sfeer die je inspiratieobject biedt.
Terwijl je door je dag gaat, creëer een mentale "play-by-play," de gebeurtenissen om je heen narrerend, inclusief dialoog. Voor een extra laag van onwerkelijkheid, gebruik een derde-persoons allwetende verteller die de gedachten van iedereen kent, inclusief jezelf. Dit stelt je in staat te proberen uit te zoeken wat het leven van een vreemde is, wat een oefening op zich kan zijn. Belangrijkst: kijk om je heen. Narratieven gebeuren elke seconde van elke dag; je hoeft ze alleen te leren zien.
Niemand praat als een boek, maar je lezer moet voelen alsof het boek met hen praat. Dit betekent dat je dialoog voldoende natuurlijk moet klinken om menselijk te zijn, maar niet zo menselijk dat het de onhandigheid en constante herhaling en fouten van alledaagse spraak betreft. Ga naar een openbare plek met een notitieboek en schrijf, zo goed je kunt, twee of drie gesprekken woord voor woord op. Ga dan naar huis en bewerk de gesprekken tot een versie die meer geschikt is voor een roman, creërend de indruk van normale spraak zonder daadwerkelijk dictatie te nemen.
Als er woorden op staan, lees het. Als je iets ziet wat je met name leuk vindt, schrijf het op. Leer van zowel wat je geniet als wat je haat, of het nu een advertentie aan een bushalte is of "Moby Dick." Zelfs als je niets vindt om te noteren, blijf lezen. Hoe meer je leest, hoe meer je brein vertrouwd raakt met het schrijfproces en je onbewust je vaardigheden verbetert.