Een van de belangrijkste elementen van goede fictie zijn de personages. Ongeacht hoe goed het verhaal is, als we de personages niet leuk vinden, maakt niet uit wat er met hen gebeurt. Dit geldt niet alleen voor de 'goedjes'. Een goed gedefinieerd personageprofiel is essentieel voor je antagonist. Leer hoe je een antagonist creëert die waardig is van je protagonist.
Mensen worden niet slecht geboren. Er zijn talloze redenen waarom iemand op de verkeerde weg komt. Soms is het een chemische onbalans in de hersenen. Soms leidt de opvoeding iemand naar een donker pad. Het maakt niet uit welke reden je geeft voor het slechte gedrag van je antagonist, zolang hij niet puur kwaad is om je protagonist iemand te geven om tegen op te komen.
We hoeven hem niet te liken, maar we moeten tenminste kunnen begrijpen waarom hij doet wat hij doet. We moeten door de ogen van je antagonist kunnen kijken en het verhaal vanuit zijn perspectief begrijpen, evenals vanuit dat van de protagonist.
Houd er rekening mee dat niet alles zwart-wit is. Er zijn schakeringen van grijs. Niet elke antagonist is volledig slecht; niet elke protagonist is volledig goed. Exploiteer dit concept bij het ontwikkelen van je personages. Geef je antagonist een paar goede eigenschappen naast de slechte. Toon je antagonist in een moment van zwakte.
Laat je protagonist niet constant de overhand op je slechterik krijgen. Waardeer je antagonist niet af omdat je bezig bent je held goed te laten lijken. Soms wint de slechterik.
Lees zoveel je kunt. Kijk zoveel films je kunt. Bestudeer antagonistische personages die door andere schrijvers zijn gecreëerd. Vraag je af wat ze laat werken. Hannibal Lecter is een goed voorbeeld van een antagonist die werkt. Hij heeft een aantrekkelijke persoonlijkheid. Hij is slecht, maar er zijn schurken in die verhalen die Hannibal goed laten lijken. Magneto uit X-Men is een prima voorbeeld van grijze zones en relatief kwaad. Vanuit Magneto's perspectief is hij de goed guy.