John Updikes kortverhaal "Rumor" uit 1960 dissecteert de anatomie van een kleindorpse karaktermoord. Protagonist Owen wordt geöstraciëerd wanneer buurvrouw Claire zijn ongetrouwheid impliceert. Het gerucht verspreidt zich met virale snelheid; bewoners, gedreven door groepsdenken en conformisme, veroordelen hem zonder bewijs. Owens desperate pogingen zijn onschuld te bewijzen, mislukken tegen de getijde van collectief geloof.
Updike gebruikt beelden van duisternis en insluiting om de psychologische tol te beeldversterken: verwarring, woede, isolatie en een gefragmenteerde identiteit. De climax—een confrontatie in een metaforische "hal van fluisteringen"—legt de gruwel van menigte-mentaliteit bloot. Het verhaal staat als een tijdloze waarschuwing tegen blind vertrouwen in geruchten en de erosie van individuele waarheid.