James Thurber structureert Walter Mitty's dagdromen in een bewuste escalatie van absurditeit, geculmineerd in een surreale climax die humor maximaliseert door incongruïteit.
De voortgang beweegt van plausibele heldendaden tot surreale grandiositeit. Dit spiegelt Mitty's groeiende losmaking van zijn banale boodschappen (handschoenen kopen, overschoenen, parkeren). De laatste fantasie's ridderlijke specificiteit — een vliegtuig dat in een onderzeebootluik landt — contrasteert scherp met zijn daadwerkelijke passieve realiteit, genererend humor door incongruïteit en bathos (een anticlimactische shift van het sublieme tot het ridicule).