Graham Greene's The Destructors (1954) gebruikt niet alleen zijn na-Blitz Londen-setting — de setting is het argument. Degebombardeerde buurt, het enkele staande huis, de bende die vergadert op een parkeerterrein: elk element draagt het morele gewicht van het verhaal.
De puin, vernielde huizen en lege percelen spiegelen de interne fragmentatie van de jongens. Oorlog normaliseerde vernietiging; zij imiteren het. De omgeving vormde hen niet alleen — het leerde hen de grammatica van de ruïne.
Oud Misery's (Meneer Thomas) onberispelijk pre-oorlogshuis staat alleen, een reliek van orde, vakmanschap en hiërarchie. De jongens, geboren in ruïne, kunnen niet waarderen wat ze nooit kenden. Hun vandalisme is creatie door vernietiging — de enigste creativiteit die hun wereld toestaat.
Het huis vertegenwoordigt de oude orde. De jongens — arbeidersklasse, vaderloos, opgegroeid in austera — demontteren het methodisch, democratisch (ze stemmen). Oorlog gelijktaxeerde klasse; zij maken de klus af. De lach van de chauffeur aan het einde ("Niets persoonlijks") weerspiegelt oorlogsdetachment: bureaucratie die moraal vervangt.
Geen duidelijke schurk. De bende is niet "kwaad" — ze zijn gevormd door een beschaving die zijn eigen huizen at. Greene vraagt: wanneer de samenleving zichzelf vernietigt, wat gebeurt er met de kinderen?
De setting illustreert het thema niet. De setting is het thema: een beschaving die zijn eigen huizen at, en de kinderen die leerden de puin te verteeren.