In F. Scott Fitzgerald's "Winter Dreams," vernietigt Dexter Greens obsessie met Judy Jones – en de glimmende wereld die zij belichaamt – hem op elke dimensie:
Judy's wankelende genegenheid (hem herhaaldelijk accepteren/afwijzen) vangt Dexter in cycli van euforie en verwoesting. Hij kan zijn eigenwaarde niet reguleren.
Hij behandelt Irene Scheerer (die hem oprecht liefheeft) als placeholder, en verliest haar uiteindelijk. Zijn verloving instort als Judy terugkeert.
Zijn energie stuurt van business naar Judy monitoren. Hij verkoopt zijn succesvolle wasserij-keten – zijn "winterdroom" gerealiseerd – maar voelt zich hol.
Judy wordt zijn ideaal: schoonheid, rijkdom, status. Haar liefhebben = zijn eigen ambitie liefhebben. Als ze vervaagt (veroudering, ongelukkig huwelijk), sterft zijn droom.
Te horen dat Judy haar uiterlijk en vitaliteit verloren heeft, huilt Dexter – niet voor haar, maar voor zichzelf: "The dream was gone... something had been taken from him." Zijn capaciteit voor verbazing, rouw, zelfs verlangen – weg.
Resultaat: Een man extern succesvol, intern hol – "the gates were closed, the sun was down, and there was no beauty but the gray beauty of steel."