Beschrijving is een van de vier hoofsvormen van discours, volgens David Grambs' "The Describer's Dictionary". Bij het schrijven van griezellige verhalen, gebruik een thesaurus of ander woordenboek om je beschrijving van gebeurtenissen, plekken en personages te versterken. Hoe interessanter je woordenschat, hoe beter lezers zich in het verhaal kunnen verplaatsen.
Een waarlijk verschrikkelijk verhaal vestigt vanaf het begin een onheimelijke sfeer. Een effectieve schrijver stuurt signalen naar de lezer dat het verhaal griezellig en depressief zal zijn met woordenschat als "somber", "dru", "dol", "afschrikwekkend" en "griezelig". Je kunt ook griezellige kenmerken toekennen aan onbelevende voorwerpen om de stemming te verhogen. Gebouwen kunnen "intimiderend" ogen, en een bos kan "bedreigend" lijken.
Een verhaal is nog griezeliger als lezers dingen in het verhaal kunnen zien, horen, aanvoelen, proeven en ruiken. Een plek kan een "scherpe", "pikante" of "verstikkende" stank uitstralen. De hoofdpersoon kann vreemde "klankende" geluiden horen, of een griezellig personage kan spreken in een "donkere", "stille", "grafachtige", "sissende" of "keelgeluide" stem. Gebruik tinten als "pitchzwart" en "ebbenhout" voor donkere dingen. Een drankje of voedsel kan "zurig", "stinkend", "vuil" of "rankerig" smaken. Voorwerpen kunnen "slijmerig" of "vuil" aanvoelen.
H.P. Lovecraft, een bekende Amerikaanse horrorromancier, schreef dat "de sterkste vorm van angst angst is voor het onbekende". Een schrijver kan angst bij de lezer vergroten door niet elk detail van een monster, spook of plek weg te geven. Iets als mysterieus vaststellen bouwt spanning op, want de lezer vult de gaten met eigen verbeelding en wil doorgaan met lezen om meer te weten. Twijfelachtige beschrijvingen als "een amorfe creatuur", "nevelachtige lucht", "ondoorzichtige wateren", "donker dal" of "onbegrijpelijk geluid" creëren een verstorend onbekende sfeer.
Een griezellig verhaal heeft een protagonist die uit haar hut is gevreesd. Woorden als "vergruisd", "verslagen door vrees", "versteld", "in paniek", "geschokt", "verstandeloos" en "verbaasd" werken; maar het voorstellen van de tekens van de angst van de protagonist is nog beter. Misschien heeft ze "druppels zweet" op haar voorhoofd, haar knieën "klapperen", of ze "beeft", "schudt", "schrikt", "wankelt" of "beeft". Je kunt haar beschrijven als "gefixeerd" of "geparalyseerd" op haar plek.