In The First Snowfall (1847) gelijkt Lowell's centrale metafoor vallende sneeuw aan de aanvang van ouderdom:
Het gedicht beweegt van een kinders vreugde in sneeuw naar de spreker's rouw om zijn overleden dochter, verbindend winter's witheid met sterfelijkheid en de hoop op hemelse hereniging. De metafoor verenigt natuur's cyclus met menselijke levensboog.