Naoorlogse Amerika (late jaren '40) definieerde de Droom op manieren die Willy Lomans tragedie onvermijdelijk maken.
Snelle groei, de GI Bill (hypotheken, onderwijs, leningen) en een geloof in grenzenloze materiële kansen.
Massa-productie plus reclame was geluk door verwerving: huis, auto, apparaten.
Het ideaal van de „zelfgemaakte man”: hard werken plus persoonlijkheid gelijk rijkdom en status.
Verkoop gezien als een vakkundig, vitaal beroep; „persoonlijkheid” gewaardeerd boven technische expertise.
Mannelijke broodwinner; vrouwelijke huismoeder; kerngezin als ultieme succesindicator.
Willy Loman belichaamt deze Droom's belofte en verraad – zijn mislukting meet de kloof tussen mythe en realiteit, tussen „goed gelikt” zijn en gewaardeerd worden.