Wanneer Malcolm erfgenaam benoemd wordt, fluistert Macbeth: "Sterren, verberg jullie vuur; / Laat niet het licht mijn zwarte en diepe begeertes zien" (1.4.50–51).
De smeekbede om duisterheid is een verzoek om kosmische medeplichtigheid. Macbeth wil dat het universum zijn blik afkeert – om zijn moordlustige ambitie te verbergen voor de wereld en voor zijn eigen geweten. Nacht wordt metafoor voor morele blindheid en geheimzinnigheid.
In vier regels externaliseert Shakespeare een interne beslissing: Macbeth kiest kwaad en vraagt de hemelen mee te doen door weg te kijken.