Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Fictie

Shakespeares Sonnet 130: "My Mistress' Eyes Are Nothing Like the Sun" — Analyse

Sonnet 130 ondermijnt het Petrarchaanse conventie van het vergelijken van een geliefde met onmogelijke perfecties (zon, koraal, sneeuw, parfum, godinnen). In plaats daarvan weigert de spreker valse hyperbool, grondend liefde in menselijke realiteit.

Structuur & Argumentatie

RegelsConventionele VergelijkingSprekers WeerlegEffect
1–2Ogen = zon"Nothing like the sun"Opent met afwijzing cliché
3–4Lippen = koraal"Coral is far more red"Toegeven realiteit
5–6Borst = sneeuw"Dun" (grijsbruin)Afwijzen wit ideaal
7–8Haar = gouden draden"Black wires grow on her head"Vieren natuurlijke textuur
9–10Wangen = rozen"No such roses see I"Afwijzen bloos trope
11–12Adem = parfum"Than in the breath that from my mistress reeks"Viscerale eerlijkheid
13–14Stem = muziek"Music hath a far more pleasing sound"Toegeven gewone stem
13–14 (couplet)Godin gang"She treads on the ground"Bevestigen aardse realiteit

De Wending (Volta) — Couplet

"And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare."

De laatste twee regels keren het hele gedicht om: omdat hij haar helder ziet — fouten en alles — is zijn liefde waarder dan dichters die liegen met "false compare." Authenticiteit > idealisatie.

Kern Thema's

Historische Context

Gepubliceerd 1609 (Sonnetten quarto). Waarschijnlijk geschreven jaren '90. Deel van "Dark Lady" reeks (127–154), in contrast met "Fair Youth" reeks (1–126). De geliefde's duisternis (haar, huid, "dun" borsten) kan duiden op een kleurvrouw of gewoon niet-geïdealiseerde Engelse vrouw — gedebatteerd door wetenschappers.

Fictie

Related Categories