Sonnet 130 ondermijnt het Petrarchaanse conventie van het vergelijken van een geliefde met onmogelijke perfecties (zon, koraal, sneeuw, parfum, godinnen). In plaats daarvan weigert de spreker valse hyperbool, grondend liefde in menselijke realiteit.
| Regels | Conventionele Vergelijking | Sprekers Weerleg | Effect |
|---|---|---|---|
| 1–2 | Ogen = zon | "Nothing like the sun" | Opent met afwijzing cliché |
| 3–4 | Lippen = koraal | "Coral is far more red" | Toegeven realiteit |
| 5–6 | Borst = sneeuw | "Dun" (grijsbruin) | Afwijzen wit ideaal |
| 7–8 | Haar = gouden draden | "Black wires grow on her head" | Vieren natuurlijke textuur |
| 9–10 | Wangen = rozen | "No such roses see I" | Afwijzen bloos trope |
| 11–12 | Adem = parfum | "Than in the breath that from my mistress reeks" | Viscerale eerlijkheid |
| 13–14 | Stem = muziek | "Music hath a far more pleasing sound" | Toegeven gewone stem |
| 13–14 (couplet) | Godin gang | "She treads on the ground" | Bevestigen aardse realiteit |
"And yet, by heaven, I think my love as rare
As any she belied with false compare."
De laatste twee regels keren het hele gedicht om: omdat hij haar helder ziet — fouten en alles — is zijn liefde waarder dan dichters die liegen met "false compare." Authenticiteit > idealisatie.
Gepubliceerd 1609 (Sonnetten quarto). Waarschijnlijk geschreven jaren '90. Deel van "Dark Lady" reeks (127–154), in contrast met "Fair Youth" reeks (1–126). De geliefde's duisternis (haar, huid, "dun" borsten) kan duiden op een kleurvrouw of gewoon niet-geïdealiseerde Engelse vrouw — gedebatteerd door wetenschappers.