In de laatste strofe van het gedicht reflecteert Aengus – na zijn 'glinsterend meisje' met 'appelbloesem in haar haar' te hebben gevonden:
Ik zal oud en moe worden,
Maar ik zal niet vergeten
Het hart van een vrouw.
Eerder wordt het hart afgebeeld als 'als een vogel in een struik' (kwetsbaar, wild, verborgen) en 'als een vlam in een lamp' (gevoed, verlichtend, kwetsbaar voor wind). De frase omvat liefdes dubbele aard: teer en feroos, voorbijgaand en onvergeetbaar. Aengus aanvaardt dat de ontmoeting – hoe kort ook – zijn interieur landschap permanent verandert. Het 'hart van een vrouw' is geen bezit; het is een transformatieve ontmoeting die het moment overleeft.