Mercutio gelooft niet in dromen. In zijn Queen Mab-toespraak (Act 1, Scene 4) ontmantelt hij systematisch hun betekenis:
"Waar, ik spreek van dromen,
Die de kinderen zijn van een lui brein,
Verwekt door niets dan ijdele fantasie,
Welke even dun van substantie is als de lucht
En meer wankel dan de wind."
Mercutio is de rationalist, grapmaker, anti-romanticus van het stuk. Hij spot met Romeo's Petrarchaanse poseren, de Verpleegster's sentimentaliteit, Tybalt's eerocode. Dromen zijn gewoon een andere illusie die hij weigert te eren.
Romeo heeft een voorspellende droom (Act 5: "Ik droomde dat mijn liefde kwam en mij dood vond"). Mercutio's afwijzing maakt Romeo's latere droom voelen als kosmische weerlegging—maar Mercutio is toen al dood, gestild door het geweld dat hij als theater behandelde.
Mercutio sterft als materialist in een stuk waar het spirituele wint. Zijn drometheorie is fout—maar zijn moed om de realiteit te enfrenteren is de waarachtigste eer van het stuk.