Danny Boyles Slumdog Millionaire (2008) dramatiseert Mumbai's onderbuik door Jamal en Salims jeugd. De film spiegelt echte kinderarbeidsdynamiek in India met ongemakkelijke waarheidsgetrouwheid.
Jamals vroege "banen" – afwassen, toeristengids, Taj Mahal touten – omvatten lange uren, fysiek risico, geen bescherming. Reëel equivalent: 10M+ Indiase kinderen in gevaarlijk werk (baksteenovens, bangles-maken, mijnen, afvalplukken).
Salims traject – weeshuisontsnapping → misdaadsyndicaat → handlanger – toont arbeid als overleving, niet keuze. Gezinnen hebben kinderinkomsten nodig. NSSO-data: 80% kinderarbeiders supplementeren huishoudinkomsten.
Salim wil naar school; kan niet. Jamal bezoekt sporadisch. Reëel cijfer: 30% werkende kinderen 5–14 zijn buitenschools. De Right to Education Act (2009) verbeterde inschrijving maar handhavingsgaten blijven.
De film's "ontsnapping via quizshow" is fantasie. Echte mobiliteit vereist: doorlopend onderwijs, vaardigheidstraining, sociaal kapitaal, juridische bescherming. Meeste kinderarbeiders krijgen geen. De cyclus herhaalt zich intergenerationeel.
De kracht van de film: abstracte exploitatie visueel maken. De tragedie: het happy end is de uitzondering die de regel bevestigt.