Anne Hutchinson's theologie centreerde op antinomianisme — het standpunt dat alleen geloof, niet naleving van morele wet, zaligheid brengt. Haar overtuigingen streden direct met puritaanse orthodoxie:
Ze claimde directe, persoonlijke openbaring van Gods wil, onafhankelijk van de Bijbel of predikers — ondermijnende de puritaanse betrouwbaarheid op schriftelijke autoriteit en klerikale interpretatie.
Zaligheid komt uitsluitend door Gods genade, niet menselijke inspanning. Dit tegenover het heersende "werkverbond" dat goddelijke gunst aan zichtbare vroomheid en goed gedrag koppelde.
Waarachtige godzaligheid is een interne toestand, geen prestatiegehoorzaamheid. Dit daagde de puritaanse nadruk op zichtbare heiligheid en gemeenschappelijke controle van moralen uit.
Ze betwiste predikersinterpreties en moedigde volgelingen aan hun eigen spirituele intuïtie te vertrouwen — de klerus' monopolie op goddelijke waarheid bedriendend.
Goede werken vloeien uit zaligheid; ze verdienen het niet. Dit keerde het puritaanse perspectief om dat werken verkiezing bewijzen.
Gevangenen voor ketterij en onlusten, werd Hutchinson in 1638 verbannen, wat bijdroeg aan de Grote Migratie. Haar zaak benadrukt de vroege spanning tussen godsdienstvrijheid en gemeenschappelijke orde in koloniaal Amerika.