W.B. Yeats, de Ierse dichter, toneelschrijver, en Nobel-prijswinnaar, schreef Helen of Troy – eerst uitgevoerd in 1928 in het Abbey Theatre, Dublin.
De eendadsige versdrama herschept Helen niet als een passieve schoonheid maar als een vrouw bewust van haar mytische gewicht, confronterend de gevolgen van haar "gezicht dat duizend schepen lanceerde." Yeats' late stijl – symbolisch, ritueel, doorweekt door occulte filosofie – frameert Helen als figuur van tragische zelfkennis.
Het wordt minder opgevoerd dan zijn grote werken (The Countess Cathleen, The Land of Heart's Desire, Purgatory), maar het reflecteert zijn levenslange fascinatie voor mythe, geschiedenis, en het vrouwelijke archetype.