In Orwell's Nineteen Eighty-Four kiest niemand hun beroep. De Partij wijst alle arbeid toe. "Pornosec" (de pornografieproductiesector voor proles) bestaat om prolefeed te produceren — goedkope, vernederende afleiding die de massa's dociel houdt.
Werknemers in Pornosec worden toegewezen door de Partij, niet vrijwilligers. De roman noemt het kort (Winston merkt op dat prole-vrouwen er werken), maar de implicatie is totaal: lichamelijke autonomie is uitgeroeid. Seksualiteit is of onderdrukt (Partijleden) of gecommodificeerd (proles). Geen van beide is gekozen.
Pornosec is geen werkplek — het is een controlemechanisme. De Partij censureert niet alleen verlangen; het industrialiseert de vernedering ervan. Vrouwen (en mannen) die er toe worden toegewezen hebben geen agency, geen alternatief, geen stem. Het is het logische eindpunt van een staat die elk aspect van het menselijk leven bezit.