Het korte verhaal "Gun" gebruikt een derde-persoon beperkt perspectief gecentreerd op Billy, een jonge jongen. Er is geen benoemde verteller; de verhalende stem volgt Billy's gedachten, percepties, en emoties nauw, waardoor zijn perspectief de lens is doorheen het verhaal ontvouwt.
Deze techniek creëert intimiteit terwijl narratieve afstand behouden blijft – we zien wat Billy ziet, voelen wat hij voelt, maar de proza is niet in zijn stem. Het is een klassieke keuze voor verhalen over kinderen die volwassen complexiteiten confronteren.