Omdat poëzie's formaat opvallend anders is dan dat van proza op een manier die betekenis aan het gedicht toevoegt, presenteert het unieke uitdagingen voor schrijvers die het willen citeren. Binnen de humaniora hebben de Modern Language Association en de Universiteit van Chicago specifieke richtlijnen voor het citeren van gedichten binnen de tekst van een paper. Zorg ervoor dat je je citaties in de notities en bibliografie ook correct formatteert.
In de zevende editie van de "MLA Handbook for Writers of Research Papers" biedt de Modern Language Association specifieke richtlijnen voor korte citaten van poëzie. Bij het citeren van drie verzen of minder, gebruik aanhalingstekens en scheid regels met spaties en slashes, voeg dan de naam van de auteur en regelnummers tussen haakjes toe voor de laatste leesteken: "I think that I shall never see / A poem as lovely as a tree" (Kilmer 1-2). De 16e editie van de "Chicago Manual of Style" gebruikt hetzelfde formaat voor korte citaten, maar stelt voor om alleen één of twee regels in aanhalingstekens te citeren. Chicago gebruikt een voetnoot of eindnoot na de sluitende leesteken en aanhalingsteken om bibliografische informatie en regelnummers te citeren.
MLA en Chicago-stijlen streven er allebei naar om de originele opmaak van poëzie zo nauwkeurig mogelijk te behouden door langere citaten van de omringende tekst te scheiden. In MLA-formaat beginnen citaten op een nieuwe regel en zijn ingesprongen één inch van de hoofdtekst van het essay of artikel. MLA-stijl aanbeveelt dubbele regelafstand voor verzen in een paper. Het plaatst geen aanhalingstekens om deze blokcitaties, maar voegt in plaats daarvan een spatie en dan een haakjecitaat met de naam van de auteur en regelnummers na de leestekens van de laatste regel toe. Geen leestekens moeten verschijnen na de gesloten haak.
Chicago-stijl adviseert een blokcitaat van poëzie visueel te centreren tussen de rechter- en linkermarges, terwijl de originele uitlijning van het gedicht behouden blijft. Deze stijl gebruikt enkele regelafstand voor verzen, tenzij de originele opmaak afwijkt, en stelt een halve regel tot volle regel ruimte tussen strofen voor. Net als MLA-stijl plaatst Chicago-stijl geen aanhalingstekens om blokcitaties. Chicago gebruikt doorgaans een voetnoot of eindnoot na de leestekens van de laatste regel, maar geeft schrijvers ook de optie om notities te reduceren door haakjecitaties te gebruiken zoals deze: (Keats, "Ode to a Nightingale," strofe 6). Geen punt mag volgen op de haakjecitaat.
Sommige gedichten hebben regels die te lang zijn om op één manuscriptregel te passen. Deze "overloopregels" moeten onderscheiden worden van de regels die erop volgen. Chicago-stijl springt overloopregels één em in – een ruimte de breedte van de basis van een hoofdletter M – vanaf de regel erboven. MLA-stijl springt overloopregels een kwart inch in vanaf de linkerkant van het gedicht.