Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Shakespeare over liefde: de kracht die vernietigt wat het schept

Schrijft Shakespeare niet alleen liefdesverhalen - hij schrijft liefdescatastrofes. In zijn grote tragedies is liefde geen schuilplaats; het is de storm die het schip doet zinken.

De doodstol

  1. Romeo and Juliet (c.1595): Liefde = zelfmoordpact. Dood als enige vereniging.
  2. Othello (c.1603): Liefde kurkelt in psychotische jaloezie. Hij doodt haar, dan zichzelf.
  3. Antony and Cleopatra (c.1606): Liefde als rijkvernielende. Politieke zelfmoord door emotionele afhankelijkheid.
  4. King Lear (c.1605): Lear's eis om performatieve liefde vernietigt gezin. Echte liefde (Cordelia) komt te laat - rouw doodt hem.
  5. Macbeth (c.1606): Ambitie als vervormde liefde (om macht). Moordcascade → paranoia → waanzin → dood.

Het patroon: Liefde als identiteitsinstorting

In elk geval verliest de minnaar zelf in de geliefde. Liefde wordt bezit, obsessie, enige fundering van waarde. Wanneer de geliefde teleurstelt (echt of eingebild), instort de minnaars wereld omdat ze het volledig op de ander bouwden.

Nuance: Niet anti-liefde

Schrijft Shakespeare ook A Midsummer Night's Dream, Much Ado About Nothing, Twelfth Night - waar liefde's irrationaliteit resolveert in huwelijk, niet rouw. Het verschil? Komedie toestaat perspectief; tragedie vangt in intensiteit.

De les

Voor Shakespeare is liefde transcendent EN gevaarlijk. De zelfvernietiging komt wanneer liefde het enige ding wordt dat je doet bestaan. De gezondste liefhebbers in zijn stukken (Beatrice/Benedick, Rosalind/Orlando) behouden afzonderlijke zelven - ze kabberen, daagden uit, kiezen elkaars dagelijks. Ze hebben elkaars niet nodig om heel te zijn. Ze willen elkaars.

Dat is het Shakespeare-recept: liefde wild, maar hou je eigen naam.

Poëzie

Related Categories