Schrijft Shakespeare niet alleen liefdesverhalen - hij schrijft liefdescatastrofes. In zijn grote tragedies is liefde geen schuilplaats; het is de storm die het schip doet zinken.
In elk geval verliest de minnaar zelf in de geliefde. Liefde wordt bezit, obsessie, enige fundering van waarde. Wanneer de geliefde teleurstelt (echt of eingebild), instort de minnaars wereld omdat ze het volledig op de ander bouwden.
Schrijft Shakespeare ook A Midsummer Night's Dream, Much Ado About Nothing, Twelfth Night - waar liefde's irrationaliteit resolveert in huwelijk, niet rouw. Het verschil? Komedie toestaat perspectief; tragedie vangt in intensiteit.
Voor Shakespeare is liefde transcendent EN gevaarlijk. De zelfvernietiging komt wanneer liefde het enige ding wordt dat je doet bestaan. De gezondste liefhebbers in zijn stukken (Beatrice/Benedick, Rosalind/Orlando) behouden afzonderlijke zelven - ze kabberen, daagden uit, kiezen elkaars dagelijks. Ze hebben elkaars niet nodig om heel te zijn. Ze willen elkaars.
Dat is het Shakespeare-recept: liefde wild, maar hou je eigen naam.