Het volgende gedicht is een hedendaagse creatieve reconstructie, geen overgeleverd historisch document. Catherine van Aragon (1485–1536) hinterliet brieven, toespraken, en juridische verweer — maar geen bekende poëzie. Dit stuk kanaliseren haar gedocumenteerde onwankelbaarheid tijdens Henry VIII's annuleringscampagne.
Uit de diepten van mijn wanhoop,
Ik, Catherine van Aragon,
Schrijf dit gedicht aan jou,
Henry, mijn man,
Mijn koning.
Ik heb je liefgehad met heel mijn hart,
En je gediend met al mijn kracht.
Ik heb je kinderen gebaard,
En jouw vreugden en smarten gedeeld.
Maar nu, wervel je me weg,
Voor een jongere, mooiere vrouw.
Mijn hart is gebroken,
Mijn ziel is gewond,
Maar ik zal niet verzweifelen.
Ik zal je niet laten winnen.
Ik zal vechten voor mijn rechten,
En voor de rechten van mijn kinderen.
Ik zal niet vergeten worden,
En ik zal niet worden gedempt.
Ik ben Catherine van Aragon,
Eerste Koningin van Engeland,
En ik zal nooit overgeven!
Catherines eigen woorden overleven in haar 1529 Blackfriars-toespraak: "Sir, I beseech you for all the love that hath been between us... let me have justice." Ze weigerde de annulering, appelleerde aan Rome, en stierf volhardend dat ze Henry's ware vrouw was. Dit gedicht verbeeldt haar privés stem - rouw gewapend tot vastberadenheid.
Het herinnert ons: historische figuren hadden innerlijke levens die geen archief vangt. Poëzie vult de archiefstilte.