Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Hoe je de verhalende stem in poëzie begrijpt

Alle literatuur heeft een verhalende stem met een specifiek perspectief en waardenstelsel dat aan lezers wordt gecommuniceerd. De verhalende stem is meestal menselijk, en soms expliciet geïdentificeerd met de dichter, maar het kan elke soort entiteit zijn. Een consistente verhalende stem helpt dichters lezers ertoe te brengen zich persoonlijk te betrekken bij een gedicht.

Persona

Het begrijpen van de identiteit van de verteller helpt de verhalende stem in poëzie onthullen. Zoek naar aanwijzingen in het gedicht die je vertellen wie of wat er spreekt. De verhalende persona – de sprekende stem die de dichter voor een bepaald gedicht gebruikt – lijkt soms goed op de historische dichters eigen stem. Bijvoorbeeld, William Wordsworths "The Prelude" bewerkt "een autobiografisch gedicht" te zijn, dus je kunt de "ik" in het gedicht zien als Wordsworth die zijn vroegere zelf vertegenwoordigt. In tegenstelling, kunnen dichters een persona aannemen die volledig verschilt van hun historische zelf.

Aangesproken

In sommige gedichten spreekt de verhalende stem een andere entiteit aan, zoals een persoon die aanwesig is, een persoon die afwezig is, of een object, idee, of fenomeen. Zoek naar plekken waar de verteller direct met een ander spreekt, zoals in Robert Brownings dramatische monologue "My Last Duchess." Browning schrijft: "The Count your master's known munificence / Is ample warrant that no just pretense / Of mine for dowry will be disallowed." Tekstuele aanwijzingen als deze vertellen lezers dat de spreker een hertog is die onderhandelt over huwelijk met een graafs dochter met een bode. Het vaststellen van de aangesproken geeft je een andere manier om de waarden en doelen van de verhalende stem te overwegen.

Houding

Soms kun je geen specifieke identiteiten toewijzen aan de verteller of de aangesproken, maar de toon van het gedicht is een andere manier om de verhalende stem te begrijpen. Toon betreft de houding van de spreker ten opzichte van het materiaal van het gedicht. M.H. Abrams' "A Glossary of Literary Terms" stelt dat toon "kritisch of goedkeurend, formeel of intim, uitsprekend of teruggetrokken, feestelijk of speels, arroganter of gebedvol, boos of liefdevol, serieus of ironisch, neerbuigend of Kriebelig, en zo door oneindige mogelijke nuances van relatie en houding" kan zijn. Bijvoorbeeld, in William Butler Yeats' gedicht "The Second Coming," is het onderwerp van het gedicht de afwijking van de mensheid van traditionele waarden. De toon wordt steeds meer onheilspellend als de spreker de toenemende "anarchie" beklaagt en eindigt met een ironische vraag: "What rough beast, its hour come round at last, / Slouches towards Bethlehem to be born?" Kijk naar de specifieke woordkeuzes, zinsstructuren en leestekens van de dichter om de toon van de verteller te begrijpen.

Toon tegenover het publiek

Een andere overweging met betrekking tot toon is de houding van de verteller ten opzichte van het publiek of de lezer van het gedicht. Nadenken over wat de verhalende stem van je al verwacht te weten en wat het noodzakelijk vindt uit te leggen, kan je helpen de perspectief van de auteur te begrijpen. T.S. Eliots gedicht "The Waste Land," bijvoorbeeld, voegt brokstukken van andere poëzie, liedjes en drama in die het geïmpliceerde publiek beperken tot mensen met specifieke achtergrondkennis. Zoek naar aannames, allusies, vreemde woorden, en unieke idioom om de toon van de verteller tegenover het publiek te begrijpen.

Poëzie

Related Categories