Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

5 Sleutelkenmerken van poëzie

Er zijn weinig, zo niet geen, harde en vaste regels voor het schrijven van poëzie. Het is een subjectieve kunstvorm die zijn auteurs vrijheid geeft zich uit te drukken op manieren zowel traditioneel als innovatief. Gedichten hoeven niet te rijmen, noch hoeven ze een bepaalde structuur te volgen of een bepaalde stijl te bevatten. Toch hebben de meeste gedichten wel een paar sleutelkenmerken. Dit zijn stylistische keuzes die van stuk tot stuk kunnen variëren, maar die toch door elke dichter gemaakt moeten worden.

Figuren van spraak

Figuren van spraak, of figuurlijke taal, zijn manieren om dingen te beschrijven of uit te leggen op een niet-letterlijke of niet-traditionele manier. Een metafoor beschrijft bijvoorbeeld iets door het te liken aan iets anders: 'Zijn aanraking was een bliksemschicht.' De auteur bedoelt niet dat de aanraking letterlijk een bliksemschicht was, maar dat het gevoelens van verhoogde opwinding en opgeladen emoties produceerde. Andere figuren van spraak kunnen hyperbool omvatten, een vaak humoristische overdrevening die op een grotere waarheid wijst. Het citaat 'Ik rend sneller dan een jachtluipaard' is een voorbeeld van hyperbool. De vermelding van een object om iets anders te symboliseren of te vertegenwoordigen is ook hyperbool.

Beschrijvende beeldvorming

Beeldvorming is iets concreets, zoals een gezicht, geur of smaak. Beeldvorming beschrijft wat de dichter ziet, hoort of anderszins waarneemt, hetzij een letterlijk beeld of een in zijn geest bestaand. Visuele beeldvorming, die beschrijft wat de dichter ziet, is het meest voorkomende type beeld in poëzie. Het creëert een plaatje dat de lezer of luisteraar in zijn geest kan zien.

Leestekens en formaat

De leestekens en het formaat van het gedicht gaan over hoe het op de pagina gerangschikt is en hoe de auteur bedoelt dat je het leest. Als een gedicht frequente regelafbrekingen en korte strofen heeft, dwingt het je het in een andere ritme te lezen dan als het in langere strofen met minder pauzes gerangschikt was. Om dit concept beter te begrijpen, lees poëzie hardop in plaats van in je hoofd; als je poëzie leest, of luistert naar de dichter die zijn eigen werk leest, zie je de impact van het formaat.

Klink en toon

Dichters gebruiken verschillende klanken en tonen doorheen poëzie om de manier te veranderen waarop het klinkt. De dichter kan alliteratie gebruiken, wat is wanneer meerdere opeenvolgende woorden met dezelfde letter beginnen. Bijvoorbeeld: 'Mooi molletjes spelen op de promenade.' De dichter kan zijn letters kiezen om het gedicht een zacht of scherp geluid te geven. Woorden die 'zachte' medeklinkers gebruiken als f, m en w produceren een ander geluid dan woorden met 'harde' medeklinkers als d, k, t en z.

Keuze van maat

De maat van een gedicht is de ritme of spraakpatroon waarmee je het leest, en het gebeurt niet per ongeluk. Dichters gebruiken verschillende maten om hun poëzie verschillende ritmes te geven, die technische namen hebben als jambische pentameter of spondee heptameter. Deze namen functioneren als metingen voor poëzie - de ritme en maat van een gedicht kunnen ontleed en geanalyseerd worden volgens metingen als deze.

Poëzie

Related Categories