Je vindt couplets op veel plekken in de wereld van poëzie. Ze kunnen zelfstandig staan als complete gedichten, maar worden vaak in langere poëtische vormen gebruikt om afzonderlijke gedachten of ideeën te scheiden of in andere vormen als onderdeel van hun structuur, zoals het Shakespeareaanse sonnet, waar ze de laatste twee regels zijn van het 14-regelige gedicht.
Een couplet bestaat uit twee regels poëzie, doorgaans gerijmd aan het einde en hun eigen structuur en ideeën vestigend. In hun gesloten vorm is elke regel 'end-stopped', wat betekent dat elke regel zijn eigen betekenis draagt, terwijl in de open vorm de betekenis van de ene regel doorgaat naar de andere.
In Engelse poëzie heet het modelcouplet heldend. Deze vorm heeft twee gerijmde regels jambische pentameter (10 lettergrepen) in elke regel. Geoffrey Chaucer legde de vorm in de 14e eeuw neer, maar de vorm werd tot zijn artistieke piek gebracht door John Dryden en Alexander Pope in de late 1600s tot vroege 1700s. De laatste twee regels van het Engelse sonnet gebruiken deze vorm.
Franse narratieve poëzie gebruikte de alexandrijn, een regel van 12 lettergrepen (jambische hexameter), als primaire vorm van couplet, wat 17e- en 18e-eeuwse Duitse en Nederlandse dichters beïnvloedde. Alexandrijnen werden aan het einde van strofen gebruikt en 'coda's' genoemd. Franse dichters gebruikten het woord couplet ook om een strofe te beschrijven. Ze gebruiken bijvoorbeeld een 'vierkante' couplet, bestaande uit acht regels, elk met acht lettergrepen.
Andere vormen omvatten de korte couplet, gevormd met jambische of trochaïsche tetrameter (acht lettergrepen per regel); de gesplitste couplet met een eerste regel jambische pentameter en een tweede in jambische dimeter (vier lettergrepen) en de qasida, een Arabische vorm die een aantal regels kan hebben met dezelfde rijn.