Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Wat zijn de elementen in een gedicht?

Shakespeare's Juliette vraagt beroemd: "Wat zit er in een naam?" Je kunt de hoofdvraag die vroeg-20e-eeuwse Amerikaanse en Britse literaire critici, gezamenlijk bekend als de Nieuwe Critici, stelden, opsommen met de zin: "Wat zit er in een gedicht?" Hoewel latere ontwikkelingen in literaire kritiek culturele en historische context benadrukten, blijven de formele elementen die de Nieuwe Critici zo interesseerden, lezers bezighouden.

  1. Voet

    • Het meest basiselement van een gedicht is de poëtische voet. Dichters groeperen lettergrepen in poëtische voeten. Verschillende typen poëtische voeten bestaan: voeten bevatten tussen twee en vier lettergrepen, met twee en, in mindere mate, drie lettergrepen regels het meest voorkomend in Engelse poëzie. Veelvoorkomende typen tweelinggrepige poëtische voeten zijn jamben en trocheeën. Een jamb is een poëtische voet die bestaat uit een onbeklemtoonde lettergreep gevolgd door een beklemtoonde lettergreep, terwijl een trochee het tegenovergestelde is: een beklemtoonde lettergreep gevolgd door een onbeklemtoonde lettergreep.

    Regel en maat

    • Dichters organiseren poëtische voeten in regels, waarbij het aantal poëtische voeten in een regel poëzie bepaalt wat voor type regel het is. Drie, vier en, vooral, vijf voeten regels zijn erg gemeengoed in Engelse poëzie. Een combinatie van voettype en regellengte heet een poëtische maat. Jambische pentameter, een maat gebruikt door Geoffrey Chaucer, Christopher Marlowe, William Shakespeare en John Milton, bestaat uit vijf jambische voeten, wat betekent dat regels van jambische pentameter samengesteld zijn uit tien lettergrepen.

    Strofe en rijm

    • Poëtische regels worden verdeeld in strofen. Een strofe bestaat uit twee of meer regels poëzie. Critici kijken vaak naar de structuur van een gedichts strofe bij het onderzoeken van het rijmschema. Gedichten die rijm bevatten, worden vaak strofe voor strofe afgebild. Bijvoorbeeld, aangezien sonnetdichters hun gedichten vaak in vier strofen groeperen - drie vierregelige strofen en één tweeregelige strofe -, kun je het rijmschema van een Shakespeareaanse sonnet als volgt afbeelden: ABAB CDCD EFEF GG.

      The expense of spirit in a waste of shame A
      Is lust in action: and till action, lust B
      Is perjur'd, murderous, bloody, full of blame, A
      Savage, extreme, rude, cruel, not to trust; B
      Enjoy'd no sooner but despised straight; C
      Past reason hunted; and no sooner had, D
      Past reason hated, as a swallow'd bait, C
      On purpose laid to make the taker mad: D
      Mad in pursuit and in possession so; E
      Had, having, and in quest to have, extreme; F
      A bliss in proof,--- and prov'd, a very woe; E
      Before, a joy propos'd; behind a dream. F
      All this the world well knows; yet none knows well G
      To shun the heaven that leads men to this hell. G

    Relatie tussen delen

    • Cleanth Brooks, Robert Penn Warren en de andere Nieuwe Critici waren het eens met Samuel Taylor Coleridge's meningen dat de ware maatstaf van een gedichts artistieke meriet was hoe goed een klein deel van het gedicht werkt in relatie tot het gedicht als geheel. Een gedicht dat slaagt volgens Nieuwe Critische standaarden zou individuele regels bevatten die goed werken in de context van de strofen waarin ze verschenen, en omgekeerd, strofen die goed werken in de context van de gehele gedichten waarvan ze een deel waren.

Poëzie

Related Categories