Een spiritueel gedicht is een gedicht dat een facet van het leven, of een levensvraag, vierd in verlichtende en inspirerende taal. De wortel van de term "spirit" is het Latijnse "spirare," wat betekent: ademen. Alle gedichten kunnen spirituele gedichten worden genoemd, volgens dichter en vertaler Jane Hirshfield, omdat het gedicht "leeft op de adem" met een "spirituele dimensie." Dichters als Philip Larkin, Sylvia Plath, William Carlos Williams, Wallace Stevens, Theodore Roethke en Elizabeth Bishop kunnen allemaal als "spirituel" dichters worden beschouwd. Bij het schrijven van een spiritueel gedicht, deel je overtuiging met de lezer door memorabele beelden en heldere dictie.
Als je een kort, beeldenrijk gedicht wilt schrijven, selecteer dan een haiku-formaat. Deze korte Japanse gedichten beginnen met 5 lettergrepen in de eerste regel, 7 in de tweede en weer 5 in de derde. Deze gedichten gaan vaak over natuur, licht, stilte en de kleinheid van de mens. In de volgende haiku, aangeduid als "Issa's Krekel," zit de betekenis verpakt in korte, beschrijvende regels: Op een tak/ drijvend stroomafwaarts/ een krekel, zingend.
Als je direct een "jij"-figuur wilt aanspreken, gebruik dan een apostrofe-formaat, wat je toestaat "jij" te gebruiken om je publiek te adresseren. Als je liever spirituele observaties en emoties in narratieve vorm deelt, creëer dan een vrij vers-formaat, wat betekent dat je het gedicht zo lang of kort kunt maken als je wilt zonder regels voor rijmen, lettergrepen of leestekens.
Als je voelt dat natuur niet genoeg gerespecteerd en vereerd wordt in het dagelijks leven, kun je een gedicht schrijven als Gary Snyder of Robinson Jeffers. In zijn gedicht "Rots en Valk," opmerkt Jefferson de dieprotsen, schroefkliffen en wildlife in Californië als hij schrijft, "Aardbeving-bewijs, en getekend/ Door eeuwen van stormen: op zijn top/ Een valk heeft gezeten." In je gedicht kun je schrijven over hoe een jeugdherinnering, gesmeerd door vrachtwagens om ruimte te maken voor een parkeerterrein, je verwoest maar je beweegt om het niets van het huis te begrijpen, alleen planken, deuren en ramen, hoewel gevuld met je herinneringen.
Breek de regels op een plek voor een pauze of om een regel te benadrukken. In het gedicht "Going Wrong" van Jack Gilbert begint hij met "De vissen zijn verschrikkelijk. Ze worden opgehaald/ de berg in de dageraad de meeste dagen, mooi/ en vreemd en koud van de nacht onder de zee,/ de grote kamers vervagen uit hun platte ogen." Als de regels op andere manieren waren gebroken, of niet gebroken, zouden lezers niet begrijpen dat de spirituele elementen van het gedicht, namelijk, dat de sterfende vissen uit de zee worden gebracht, koud, en hun ogen sluiten als ze een soort hemel bereiken.
Verplaats de delen van je gedicht. Aarzel niet om het begin van je gedicht het einde te maken, of vice versa. Controleer je bijvoeglijke naamwoorden op helderheid en andere woorden op ongewenste herhaling. Herwerk je gedicht een keer. Lees of raak het gedicht dan een volle week niet aan. Na de week, kom terug naar het gedicht om te bewerken en opnieuw te herwerken. Ga zo door tot je een gedicht hebt dat je leuk vindt en trots bent om met anderen te delen.