Poëzie is de kunst van woorden en ritme, en leestekens spelen een sleutelrol bij het creëren van ritme. In hedendaagse poëzie is de traditionele meter op de achtergrond geduwd door vrije vers experimenten, en de rol van leestekens in verzen is minder traditioneel en meer proza-achtig geworden. Voor wie sonnetten wil schrijven, nabootsend Shakespeare's of hedendaagse gedichten in de vorm schrijvend, komen leestekens niet zo van nature als bij een vrije vers gedicht of een prozazin. Het kan echter geleerd worden en, met een beetje oefening, beheerst worden.
Punctueer minimaal volgens de syntaxis van het gedicht. Voeg punten toe waar zinnen eindigen en komma's volgens conventionele kommaregels, scheidend bijwoorden, opsomming en ingekorven zinnen. Lees de sonnet een paar keer hardop alsof het proza was om de initiële plaatsing van leestekens te controleren.
Voeg een komma toe aan het einde van elke regel die nog geen leesteken heeft. Dit is zelden een goede leestekens voor een voltooid gedicht, maar in het geval van de sonnet is het een goede start om elke regel eerst apart te behandelen. Lees het gedicht hardop als vers, en let op welke van de regel-eindkomma's passend lijken.
Wis alle regel-eindkomma's die je hebt toegevoegd en onpassend lijken. Wanneer een regel eindigt zonder leesteken en de zin vloeit ongehinderd door naar de volgende regel, heet dat enjambement. Dichters hebben de effecten van deze techniek op veel manieren beschreven, maar velen zijn het erover eens dat het geproduceerde geluid een verhoogd tempo is, en een focus op de eerste woorden van de volgende regel.
Experimenteer met verschillende leestekens, lees het hardop met elke nieuwe rangschikking. Overweeg om punten aan het einde van regels te vervangen door puntkomma's voor een minder dramatische pauze. Stappen 1-3 bieden een goed kader, maar er is geen correct antwoord op sonnetpunctuatie. Leestekens kunnen een ander niveau van betekenis en finesse toevoegen als het goed gedaan wordt.