De robijn is een doorschijnende, kostbare edelsteen die varieert van helder rood tot een diep, roodbruin. Grote robijnen zijn nog zeldzamer dan diamanten. Robijn is de geboortesteen voor juli en het klassieke cadeau voor een 40e huwelijksverjaardag. Zeldzaam als ware liefde, wordt de kostbare steen uitgebreid in juwelen gebruikt en in verzen geprezen om haar schoonheid, kleur en romantische symboliek.
Noord-India ervaarde een grote bloei in kunst, cultuur en keizerlijke kracht tijdens de 16e en 17e eeuw. Tijdens die tijd werden poëziecompetities gehouden voor het hof en een dichter werd betaald met zijn eigen gewicht in zilver voor een winnend gedicht. Een vijfde-prijs gedicht bestaande uit 63 couplets geschreven door de dichter Kalim ter gelegenheid van Shah Jahan's tweede kroning op de Pauwentroon, prijste de robijnschatten van de koning in zijn verzen, statuerend: "Robijnen uit duizenden Ceylons en honderden Badakhshans verwierf de troon als geschenk eer het zijn schoonheid onthulde. Het licht van zijn robijnen mengend met de glans van diamanten is als de reflectie van verlichtingen in kristalwater... het goud van de troon zou gesmolten zijn met het vuur van zijn robijnen – ware het niet voor het water van zijn glanzende parels!"
In Lord Alfred Tennyson's Episch Gedicht, "The Last Tournament", is een robijnketting, genaamd carcanet, het centrale object in een verhaal van liefde, verlies en loyaliteit in de tijd van Koning Arthur. In het gedicht komen Arthur en Lancelot bij een klif, waar ze een arendennest aanschouwen en de kreet van een baby horen. Lancelot beklimt de klif om de baby te redden en vindt een babymeisje die de robijnketting drie keer om haar nek gedragen heeft. Arthur brengt de baby naar zijn koningin, die het kind diep liefheeft tot het onverwacht overlijdt en de koningin gehardstocht is. Ze geeft de carcanet aan Arthur en zegt hem om het als prijs in een toernooi te geven aan een ridder met een zuiver hart. Het gedicht gaat verder met het detail van het slechte lot dat de ketting volgt door het gedicht tot het tragische einde wordt benadrukt in de laatste woorden, zoals Arthur vraagt: "'Wat ben je?' en de stem bij zijn voeten, Stond een antwoord op, sluchzend, 'Ik jouw nar, En ik zal je nooit meer laten glimlachen.'"
Ralph Waldo Emerson geeft leven aan robijnen voortgebracht uit een mijn in zijn gedicht, "Rubies". Hij vergelijkt de rode edelstenen met druppels bevroren wijn uit de tuin van Eden en daarna met de warme harten van onbekende vrienden voordat hij ze als inspiratie gebruikt om de eeuwenoude verlangen naar passionele liefde in de laatste strofe te poseren: "But fire to thaw that ruddy snow, To break enchanted ice, And give love's scarlet tides to flow, -- When shall that sun arise?"
"Ruby," door de bekende hedendaagse dichter John Fuller uit Oxford, Engeland, gebruikt een smaragd verlobingsring en een paar robijnoorhangers om zijn liefde voor zijn vrouw op hun 40e huwelijksverjaardag te beschrijven. Robijn en smaragd bevatten dezelfde hoeveelheid chroom en hebben een zeer vergelijkbare moleculaire structuur. De ontroerende afsluitende regels verklaren zijn eeuwige toewijding: "As I must be, so too will you be, That indistinguishable thing, Both emerald and ruby."