Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Klankapparaten in poëzie

In tegenstelling tot proza, gebruikt poëzie speciale technieken om de manier te controleren waarop het klinkt. De betekenissen van de woorden communiceren een boodschap, maar de klank van het gedicht ondersteunt, illustreert of versterkt die boodschap. Soms maken klankapparaten het gedicht gewoon mooier, vloeiender of interessanter.

Rijm

Het meest basale van alle poëtische klankapparaten, rijm zorgt ervoor dat twee of meer regels prettig klinken omdat ze eindigen met dezelfde lettergreep. Bijvoorbeeld, "stood" en "could" eindigen allebei met de klank "-ood." Overweeg deze regels uit Robert Frosts gedicht "The Road Not Taken":

"And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could"

Omdat de twee regels eindigen met dezelfde klank, rijmen ze.

Niet alle poëzie rijmt; grote dichters als T.S. Eliot, Shakespeare en E.E. Cummings schreven vaak in verslibre of vrije verzen, die geen rijm gebruiken.

Ritme of meter

Hoewel minder duidelijk dan rijm, vormt meter een essentieel ruggengraat voor traditionele poëzie. Meter organiseert de lettergrepen in elke regel zodat de accenten of nadrukken op dezelfde plaats in elke regel vallen. Bijvoorbeeld, overweeg Ogden Nashs korte gedicht "The Cow":

"The cow is of the bovine ilk;

One end is moo, the other, milk."

De eerste regel volgt een patroon van één onbeklemtoonde lettergreep en dan één beklemtoonde: "the COW is OF the BOvine ILK." De tweede regel volgt hetzelfde patroon; "one END is MOO ..." Dus, omdat beide regels hetzelfde accentpatroon volgen, is het gedicht gemeten.

Refrains

Sommige gedichten bevatten refrains, wat betekent dat ze woorden of zinnen meerdere keren herhalen. Edgar Allan Poe's "The Raven" herhaalt bijvoorbeeld de zin "nevermore" in de laatste regel van 11 strofen. Een strofe eindigt met "Quoth the raven, 'Nevermore'"; een andere met "Then the bird said, 'Nevermore.'" Door het woord "nevermore" te herhalen, benadrukt Poe de ellende van de verteller van het gedicht, omdat hij het verleden nooit terug kan halen.

Onomatopee

Een onomatopeeïsch woord klinkt als zijn betekenis. Bijvoorbeeld, als je het woord "fizz" hardop zegt, klinkt het als een fizz; de lange "z" nabootst het geluid van bruisen. "Boom," "klonk" en "bubbel" nabootsen op dezelfde manier de klanken van de dingen die ze communiceren.

Andere onomatopeeïsche woorden nabootsen klanken meer direct, zoals de woorden die dierengeluiden beschrijven, als "moe" en "bee."

Assonantie, konsonantie en alliteratie

Vergelijkbaar met rijm, herhalen assonantie, konsonantie en alliteratie identieke klanken. In tegenstelling tot rijm herhalen ze echter geen complete eindklank; in plaats daarvan herhalen ze elk een ander deel van het woord.

Assonantie herhaalt dezelfde klinkerklank, maar niet dezelfde konsonanten. Bijvoorbeeld, "hond," "mock" en "strong" bevatten elk een korte "o" klank, ook al beginnen en eindigen ze met verschillende konsonanten.

Konsonantie keert het patroon om, herhalend eindkonsonanten maar geen klinkers; bijvoorbeeld "tiff," "off" en "rough" eindigen elk met de "f" klank, ook al maken hun klinkers verschillende klanken.

Alliteratie herhaalt beginkonsonanten, maar geen middenklinkers of eindkonsonanten. Bijvoorbeeld, "glitter," "glum" en "glue" beginnen allemaal met "gl," maar eindigen anders.

Poëzie

Related Categories