De lirische structuur van gedichten leent zich goed voor gedachten over werelden buiten de realiteit. Sommige van de grootste dichters in de geschiedenis hebben hun werken gebruikt om over de geestenwereld te reflecteren: sommige mooi en droomachtig, andere ontroerend en tragisch. Veel gedichten flirten met het concept van een overwereldelijke aanwezigheid, maar benoemen het nooit expliciet. Edgar Allan Poe's gedicht "The Raven" uit 1854 en Mary Shelley's gedicht "Mont Blanc" uit 1817 zijn prominente voorbeelden. Andere gedichten verkennen het concept van een geestenwereld wel explicieter.
Christina Rossetti's "Goblin Market," gepubliceerd in 1862, vertelt het verhaal van twee zusters die een hoop anderwereldse wezens tegenkomen. Een van de zusters, Laura, ruilt voor vruchten van de monsters, wat haar dol maakt als ze ze eet. Geweerd de vruchten, begint ze te verlangen tot haar zuster Lizzie de woede van de kabouters waagt om meer vrucht te krijgen. De wezens pelen haar met sap en vruchtvlees, wat ze gebruikt om haar zuster te genezen en de tover te breken.
Edgar Allan Poe staat bekend als een van de meest opvallende praktijkers van supernatuurlijke poëzie in de literatuur. Zijn werk "The Haunted Palace," eerst gepubliceerd in 1839, beschrijft een paleis geregeerd door een wijze koning die lang geleden viel aan de krachten van het kwaad. Het paleis huisvest toen de geesten van de onrustige doden, die "laugh, but smile no more."
Samuel Taylor Coleridge's "Rime of the Ancient Mariner" verscheen eerst in 1798 en staat nu als een van de grootste poëtische werken ooit geconcepeerd. De titelpersonage brengt een hoop pech aan zijn schip toen hij een albatros neerschiet (traditioneel vertegenwoordigend goede geesten of geluk). De bemanning dwingt hem de albatros te dragen, maar het pech van het schip gaat door en de bemanningsleden sterven, één voor één. Alleen de Zeeman zelf blijft over; als hij zijn wikked daden berouwt, worden de lichamen van de doden bezeten door goede geesten, die hem naar huis leiden voordat ze verdwijnen met het schip. Ondanks zijn verlossing, moet hij nog steeds betalen voor zijn wikked daden door de aarde te dwalen en zijn verhaal te vertellen.
"Der Erlkönig" stamt uit een Germaanse legende, en werd geschreven door Johann Wolfgang von Goethe in 1782. Het beschrijft een vader die 's nachts met zijn zoon naar huis rijdt. De elfenkoning en zijn dochter verschijnen voor het kind en proberen hem in hun wereld te trekken, hoewel de vader ze niet ziet. Wanneer hij thuiskomt, is zijn zoon gestorven.