De Harlem Renaissance was een brede intellectuele en culturele beweging onder Afro-Amerikanen, gecentreerd in de New Yorkse wijk Harlem, bloeiend ongeveer tussen 1910 en 1940. Harlem was toen overwegend Afro-Amerikaans en huisvested schrijvers, dichters, schilders en muzikanten. De beweging omvatte van politieke geschriften tot jazzmuziek, en wordt vooral onthouden om dichters als Countee Cullen, Claude McKay, Jean Toomer en Langston Hughes, wellicht de bekendste dichter van de Harlem Renaissance.
Langston Hughes (1902-1967) publiceerde dit beroemde gedicht in 1926 in zijn bundel The Weary Blues. Het gedicht refereert aan de rivieren van de Afro-Amerikaanse geschiedenis, van de Nijl en de Kongo tot de Mississippi, en vergelijkt ze met de ziel van de dichter: 'Mijn ziel is diep geworden als de rivieren.'
Een ander geliefd gedicht van Hughes is de korte lirieke 'My People', die rassistische stereotypen doorbreekt door de eigenzinnige schoonheid van de gezichten, ogen en zielen van zijn volk te prijzen. Hughes schreef later romans, beginnend met de prijswinnende Not Without Laughter, en toneelstukken en non-fictie over de Afro-Amerikaanse ervaring.
Dit beroemde gedicht uit 1919 van de in Harlem woonende Jamaikaans-Amerikaanse dichter Claude McKay (1889-1948) protesteerde tegen raciarellen. Het eloquente gedicht pleit voor een edele dood in de strijd, als dood onvermijdelijk is, en roept zijn volk op te sterven niet als varkens of honden, maar 'tegen de muur gedrukt, stervend, maar terugvechtend!' McKay schreef ook romans, waaronder Home to Harlem (1928).
Countee Cullen (1903-1946) hield de romantische traditie van de Engelse poëzie hoog, weerstand biedend aan moderne invloeden als jazz, maar behandelde raciale thema's krachtig in gedichten als 'Black Christ', het verhaal van een lynching-slachtoffer dat terugkeert naar het leven om over zijn lijding te getuigen. Cullen stierf plotseling aan ziekte op 42-jarige leeftijd.
Cane (1923), een korte bundel van Jean Toomer (1894-1967), vouwt proza en korte verzen naadloos in elkaar om een symbolisch beeld te schetsen van het Afro-Amerikaanse leven, van katoenvelden tot grote steden. Korte modernistische poëtische uitbarstingen belichten stedelijk leven: 'Opgeblazen zoemende Cadillacs / Wiebelend, wiebelend de tramsporen af.'