Verpersoonlijking is een spreekfiguur die menselijke kwaliteiten aan onbezaaide objecten of abstracte ideeën toekent. Wanneer gebruikt in poëzie, kan verpersoonlijking een stemming of sfeer in het gedicht creëren die de thema's versterkt. Daarom is het analyseren van verpersoonlijking in poëzie een geweldige manier om de betekenis van het gedicht te ontrafelen. Om verpersoonlijking te analyseren, is het belangrijk eerst een nauwe lezing van het gedicht te doen en te bepalen wat verpersoonlijkt wordt en waarom.
Stap 1: Lees het gedicht. Noteer wanneer en waar verpersoonlijking gebruikt wordt. Let goed op alle literaire elementen, zoals taal, die in context met de verpersoonlijking gebruikt worden.
Stap 2: Analyseer wat verpersoonlijkt wordt. Het gedicht kan natuurlijke elementen verpersoonlijken, zoals wind of regen; of een abstract idee, zoals wijsheid of dood. Vraag waarom deze objecten of ideeën voor dit gedicht gekozen zijn. Zoek naar consistentie door het gedicht heen over deze objecten of ideeën, zoals toon, stemming of beelden.
Stap 3: Analyseer hoe het object of idee in het gedicht verpersoonlijkt wordt. Focus op welke menselijke kwaliteiten gebruikt worden. Bijvoorbeeld, de dood kan verpersoonlijkt worden als een glimlachende baby. Welk effect zou zo'n contrast hebben op het gedicht en de betekenis van de dichter?
Stap 4: Kijk naar de context waarin de verpersoonlijking verschijnt. Bijvoorbeeld, dood verpersoonlijkt als een glimlachende baby kan gebruikt worden in de context van de gevoelens van de dichter over een aankomende geboorte of over haar oudere ouders. Dit kan een aanwijzing geven voor het thema van het gedicht.
Stap 5: Analyseer hoe de verpersoonlijking het thema van het gedicht versterkt. Als het gedicht gaat over de dichter die worstelt met een stervende ouder, kan de verpersoonlijking van de dood als een glimlachende baby suggereren dat het thema gaat over de cyclische aard van leven en dood.