Some Days vangt de disloze, dromerige kwaliteit van alledaagse ervaring. De spreker zit bij een regenbeslagen raam, zich voelend als een vreemdeling in een vreemd land – gedachten verward, dromen hazig, de weg vooruit onduidelijk. Collins assembleert gefragmenteerde observaties: een moment van reflectie, een flits van onzekerheid, een plotselinge helderheid. De gedichts eindregel – 'You will be right where you are' – ankert de lezer in het heden, biedend troost midden in levens inherent chaos. In plaats van antwoorden te eisen, omarmt het gedicht de verbijsterende mix van emoties die een dag vormen, voorstander van aanwezigheid als eigen stille wijsheid.