De centrale metafoor:
"Then dwell in Possibility —
A fairer House than Prose —"
Het gedicht gaat verder: "Of Visitors — the fairest — / For Occupation — This — / The spreading wide my narrow Hands / To gather Paradise —"
Mogelijkheid-huis heeft ramen (visie), deuren (toegang), kamers (ideeën) en een bewoner (de dichter) die de muren verbreedt door te reiken.
Dickinson herdefinieert poëzie niet als ornament maar als bewoning – de enige ruimte groot genoeg voor de geest.