Poëzie geworteld in persoonlijke of waargenomen ervaring valt meestal in twee modi: narratief en lyrisch. Hoewel beide uit het leven putten, vormgeven ze het anders.
Narratieve poëzie vertelt een verhaal. Het herhaalt een reeks gebeurtenissen, vaak chronologisch, met personages, settings, en een plotboog. Denk aan epieken als De Odyssee, ballades, of romans in verzen – het gedicht fungeert als voertuig voor vertelling.
Lyriek uit de innerlijke wereld van de dichter – gedachten, emoties, waarnemingen – in een moment. Het vereist geen plot; zijn structuur dient de intensiteit van een gevoel of inzicht. Sonnetten, oden, elegieën, en veel hedendaagse vrije verzen opereren in deze modus.
Veel gedichten mengen beide impulsen: een narratieve kader omringend lyrische momenten, of een lyrisch gedicht dat een verhaal impliceert. Maar het fundamentele verschil blijft: narratieve poëzie vraagt "Wat gebeurde er?" terwijl lyriek vraagt "Hoe voelde dat?"