In Emily Dickinsons poëzie is een prima voorbeeld van scheefrijm (bijna-rijm met gelijkenis maar niet identieke klanken) de combinatie "peace" en "increase":
The murmuring winds at eventide
That rise and then increase,
Are but the echoes from the heart,
Of its relinquished peace
Hoewel geen perfecte rijmen, creëren hun gelijkaardige eindklanken (/s/ en /s/ met klinkerverschuiving) klankverwandschap, eenheid en musicaliteit in het gedicht. Dickinson gebruikt scheefrijm uitvoerig – het is een kenmerk van haar innovatieve prosodie.