De stemming van het gedicht is heroïsme en offer. Het eert de Britse cavalerie's moedige, gedoemde aanval op Russisch artillerie bij Balaklava (Krimoorlog, 1854). Ondanks tactische vergeefsheid en vergiste bevelen, tonen de soldaten onmetelijke moed in het gezicht van zekere dood.
Spijt en droefheid over gevallen levens mengen zich met bewondering voor hun dapperheid – "Theirs not to reason why, / Theirs but to do and die." Het gedicht vereeuwigt gehoorzaamheid en moed in het aangezicht van onbevoegde leiderschap.