Modernisme was een artistieke en literaire beweging die plaatsvond tijdens het eerste deel van de 20e eeuw. Virginia Woolf plaatst de begin van Modernisme "op of omstreeks december 1910" waarop, aldus haar, iets fundamenteels in de menselijke natuur veranderde. Sommige geleerden, zoals Malcolm Bradbury en James MacFarlane, plaatsen het begin van Modernisme in 1890. Volgens literaire geleerde M.H. Abrams, omvat Modernisme "een bewuste en radicale breuk met enkele van de traditionele basissen niet alleen van Westerse kunst, maar van Westerse cultuur in het algemeen." Modernistische dichters werkten om af te breken met traditionele poëtische conventies en nieuwe manieren van werken te creëren door innovatieve technieken.
Modernistische dichters reageerden tegen de standaarden van Victoriaanse poëzie, die vaak gevestigde poëtische vormen gebruikte, zoals Elizabeth Barrett Brownings sonnetten, of ingewikkelde rijnschema's, zoals Alfred Lord Tennysons "The Lady of Shalott." Victoriaanse poëzie omvatte ook vaak een moreel component. Modernistische dichters reageerden tegen deze conventies, creërend alternatieve structuren en doelen voor hun poëzie. Voor dichters die in het Modernistische tijdperk leefden, leken Victoriaanse stijlen niet meer adequate om de zorgen van een wereld uit te drukken waarin technologische verandering dramatisch was, en geweld op wereldschaal prevalent was.
Eén techniek die modernistische dichters gebruikten om hun gevoel van fragmentering uit te drukken, was collage. Volgens geleerde Marjorie Perloff, komt het woord "collage" van het Franse "coller" wat "plakken" betekent. De term is afgeleid van kunstcollages die vaak letterlijk samen geplakt worden uit delen van verschillende objecten. Modernistische dichters zoals Marianne Moore en T.S. Eliot gebruikten een verbale vorm van collage door citaten uit diverse bronnen in hun gedichten te plaatsen. Bijvoorbeeld, Marianne Moores poëzie is vol citaten uit kranten en wetenschapsboeken.
Imagisme is een type poëzie dat aanvankelijk geadvocateerd werd door Ezra Pound. Volgens M.H. Abrams, werd imagistische poëzie vaak geschreven in vrije verzen in plaats van meer conventionele versvormen en gebruikte alledaagse spraak in plaats van verheven poëtische taal. Imagisten leenden technieken van Japanse haiku, en een van de hoofddoelen van een imagistische dichter was om precisie te bereiken. Bijvoorbeeld, een van Ezra Pounds beroemde imagistische gedichten, "In a Station of the Metro," is slechts twee regels lang:
The apparition of these faces in the crowd;
Petals on a wet, black bough.
Modernistische dichters zoals W.B. Yeats, Ezra Pound en T.S. Eliot trokken het innovatieve werk van Franse symbolisten als Rimbaud en Baudelaire. Volgens Baudelaire was de leer van het Symbolisme dat "alles, vorm, beweging, aantal, kleur, geur, in de spirituele als in de natuurlijke wereld, significant, wederkerig, omgekeerd, correspondent is." Symbolen, volgens de Franse symbolisten, moesten suggestief zijn maar niet didactisch. Modernistische dichters gebruikten symbolisme in hun gedichten om een gevoel van mysterie en verbondenheid te creëren, maar ook om hun gevoel van te leven in een gefragmenteerde wereld uit te drukken. Bijvoorbeeld, in "The Waste Land," gebruikt T.S. Eliot godsdienstige en esoterische symbolen om een poëtische wereld te creëren die ongerangschikt is en zonder godsdienstige of spirituele helderheid.