Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Poëzie

Poëzie in de Verlichtingstijd

De term "Verlichting" komt van het Duitse "Aufklärung." In 1784 schreef de Duitse filosoof Immanuel Kant dat Aufklärung betekende "een exit uit zelfverschuldigde onvolwassenheid." De onvolwassenheid waar hij naar verwees was de afhankelijkheid van het publiek van religieuze en politieke autoriteiten voor kennis. Voor de mensen van Europa en Amerika, betekende exiten het gebruik van de eigen perceptie en intellect om de wereld te onderzoeken en conclusies te trekken. Dit resulteerde in een algehele verschuiving naar individualisme en democratie en in de groei van experimentele wetenschap. Aan het einde van de 18e eeuw zou de Romantische Beweging poëzie weg van Verlichtingswaarden leiden, maar voor ongeveer 100 jaar daarvoor, nam poëzie grondig deel aan de zogenoemde Leeftijd van de Rede.

Argumentatie

Verlichtingdenkers bezigden zich met epistemologie: de theorie van kennis. Epistemologische vragen vragen of en hoe iets te weten is. Dergelijke vragen beïnvloedden de activiteiten van alle leden van de samenleving. Experimenten van wetennemers namen de vorm van de wetenschappelijke methode. Gedichten van dichters namen de vorm van argumenten. Bijvoorbeeld, Alexander Pope schreef zijn these over de kwaliteiten van fijne poëzie, "An Essay in Criticism," in verzen. Zowel Anne Ingram als Mary Leapor greep tot verzen om feministische argumenten te pleiten namens vrouwen.

Satiere

Veel Verlichtingsdichters gebruikten satiere als een manier om argumenten vermakelijk te maken. Samuel Butlers "Hudibras," gepubliceerd in 1662, is een vroege voorbeeld van het genre dat in de volgende jaren in populariteit zou groeien. Het gedicht spotten met de Puriteinen die heersten na de executie van Charles I. John Dryden maakte ook een politiek punt met zijn poëzie; hij satiriseerde de Earl of Shaftesbury in 1681 met "Absalom and Achitophel" en weer in 1682 met "The Medal." Alexander Pope spotten met zijn literaire critici – en het onintelligente lezende publiek dat hij hen vertegenwoordigde – met zijn gedicht uit 1728 "The Dunciad."

Onpersoonlijkheid

Verlichtingspoëzie bezigde zich met publieke kwesties. Naast argumenten en satiere, die bijdroegen aan lopende debatten, herdenkten gelegelijke gedichten gebeurtenissen van nationaal belang. Drydens "Annus Mirabilis," een gedicht dat de prestaties van de Engelse marine in de slag vierde, is representatief voor de manier waarop Verlichtingsdichters weinig aandacht besteedden aan hun eigen persoonlijke ervaringen, herinneringen en gevoelens. Dit was een tijd toen de vraag naar geschiedenissen het hoogst was in de literatuurmogelijkheid. Gelegenheidsgedichten, zoals proza-geschiedenissen, adresseren publieke kwesties en vormden Englands nationale identiteit.

Classicisme

Verlichtingspoëzie wordt soms aangeduid als Augustijnse poëzie. In tegenstelling tot de termen Elizabethaans en Victoriaans, verwijst Augustijns niet naar Britse koninklijke huis maar naar het oude Rome's Augustus Caesar. Grote Verlichtingsdichters bewonderden klassieke literatuur diep. Feitelijk leverde Horatius het model voor de vorm en inhoud van Popes "An Essay on Criticism." De 18e-eeuwse dichters keken naar de oudheid voor genres, zoals de mock-epic en epistel, maar ook voor esthetische gevoelens. Classicisme is de reden voor Verlichtingspoëzie's eenvoudige elegantie.

Poëzie

Related Categories