Pastorale poëzie en Cavalier-dichters zijn twee onderscheidende kenmerken van de 17e-eeuwse Engelse literatuur. Ze zijn ook overlappende kenmerken; sommige Cavalier-dichters schreven pastoralen – gedichten die het eenvoudige plattelandsleven idealiseren en door herders worden gesproken. Hoewel sommige elementen van de pastorale van nature aantrekkelijk waren voor de Cavaliers, waren andere minder compatibel. Als resultaat zijn Cavalier-pastoralen pastoralen met een twist.
Pastorale poëzie wordt gesproken door herders en idealiseert het eenvoudige plattelandsleven. Het genre heeft een lange geschiedenis, teruggaand tot de klassieke periode. In feite stamt de term "pastorale" uit het Latijn, waarin "pastor" herder betekent. In middeleeuws Engeland daalde de populariteit van de pastorale, maar het herleefde tijdens de Renaissance en 17e eeuw. De term "Cavalier" stamt van het Italiaanse woord voor een bereden krijger, maar de Engelsen paste het toe op de onderdanen die loyal bleven aan de monarchie tijdens Englands burgeroorlogen in de 1640s. Cavalier-dichters heten zo vanwege hun politieke meningen en posities. Velen van hen, zoals Sir John Suckling, Richard Lovelace en Thomas Carew, waren hovelingen van Charles I.
De pastorale is inherent klassiek, gepopulariseerd zoals het was door Theocritus, Virgil en Petrarch. De klassieke kwaliteiten van pastoralen hoeven niet noodzakelijk verder te strekken dan thema en onderwerp naar vorm. Overweeg Edmund Spensers "Shephearde's Calender." Spenser gebruikte een verouderd dialect dat hij zelf bedacht, wat lezers met neoklassieke smaak beledigde, die nette, correcte verzen prefereerden. Een dergelijke lezer was Ben Jonson, een grote invloed op de Cavalier-dichters. Dus schreven de Cavalier-dichters genege, vlugge, lichte verzen. Cavalier-classicisme verschijnt ook in de namen die de dichters gaven aan de vrouwen die ze adresseren: Althea, Julia en Lucasta.
Grondig pastorale gedichten presenteren het rustieke leven als een ideaal, zelfs edens, oase buiten de strijd en strijd van de steden. Ze worden bewoond door onschuldige jonge mannen en vrouwen wiens leven om schapen, liefde en lied draaien. Natuur is prominent, maar wordt gevierd als het tegenovergestelde van wereldse corruptie: oorlog, politiek en hebzucht. De gouden eeuw die wordt afgebeeld, lijkt buiten de tijd te bestaan, en de hemelse visie was een populair context voor elegieën zoals Miltons "Lycidas." Een van de kenmerken van een Cavalier-dichters pastorale is een iets andere aanpak van tijd. In plaats van lange, nadenkende reflectie op verloren vriendschap, omarmden de Cavaliers een filosofie van "pluk de dag." De onvermijdelijkheid van de dood maakt de Cavaliers lui om zinnelijke genot te beleven zolang ze kunnen. De pastorale elementen worden gebruikt om dit perspectief te dienen. Natuur is een herinnering aan de vergankelijkheid van het leven, en onschuldige herderessen vereisen de overtuiging van de dichter.
De Cavaliers' speelse zinnelijkheid is deel van een groter verschil tussen hun pastoralen en die van andere Engelse dichters. Spenser en Milton riepen de klassieke modus aan vanwege haar prestige. Ze wilden dichters als enorm belangrijk voor hun naties beschouwen, en gebruikten de pastorale om hun aankomst in de geschiedenis aan te kondigen. De Cavaliers namen poëzie minder serieus. Terwijl Spenser het huwelijk verheft in "Epithalamion," ontkent Sir John Suckling zijn mysterie in zijn komische en frivole "A Ballad Upon a Wedding." Suckling en zijn groep genoten ervan om iedereen te spotten die zijn eigen belang overschatte. Tegelijkertijd verachtte Milton wat hij voor de Cavaliers' trivialiteit hield. Voor hem was poëzie een van de hoogste roepingen. Hij zag religieuze betekenis in de pastorale herder; de dwang van de rustieke dichter om te zingen weerspiegelde de bijbelse profeet die door God geroepen werd.