De regel markeert de realisatie van de spreker dat hij zijn kinderlijke verbondenheid met de natuur en God heeft verloren. Het gedicht herinnert aan momenten van goddelijke aanwezigheid in de velden (een vogelnest, een havik boven) maar erkent dat volwassen verantwoordelijkheden die band hebben uitgehollowd. "Gisteren" duidt op een recente, pijnlijke bewustwording van deze verlies, wat het gedicht doet keren naar verlangen naar verlossing en herstel van de verbinding.