Psalm 2's superscriptie schrijft het toe aan Koning David. Dit komt overeen met de traditionele Joodse en Christelijke toeschrijving, die David houdt als de primaire auteur van de Psalmen.
Moderne bijbelwetenschap ziet Davidische auteurschap vaak als een latere traditie in plaats van historisch feit. De psalm's koninklijke kroningsthema's en messianse taal suggereren dat het mogelijk gecomponeerd is voor Judeese koningen in het algemeen, met Davids naam later gehecht om de tekst te autoriseren en te heiligen.
Ongeacht historische auteurschap, fungeert Psalm 2 als een koninklijke kroningsliturgie en messiaanse profetie – verklarend God's gezalfde koning als soeverein over opstandige naties. De Nieuwe Testament citaten (Handelingen 4:25–26, Hebreeën 1:5, 5:5) vestigen zijn theologische centraliteit.