John Donne's Holy Sonnet X (Death Be Not Proud, 1633) opent met een moedige apostrofe aan de gedoodde Dood:
Death, be not proud, though some have called thee
Mighty and dreadful, for thou art not so;
"Dood, wees niet trots." De spreker beveelt de Dood op niet te trotseren op haar waargenomen macht.
Donne, een Anglicaans decaan, herframeert de dood door Paulijnse theologie (1 Korintiërs 15): de dood is de "laatste vijand" verslagen door Christus' verrijzenis. De sonnet voert de theologische overwinning uit door poëtische scherpte.
Trotzig, scherp, mededogen — geen vrees. De Dood wordt verkleind van tiran tot "arme dood," dan tot niets.