In de 1420s bedacht een heer genaamd Francesco Petrarca de sonnetvorm voor het schrijven van poëzie. Een sonnet perfekteerde wat mensen toen dachten dat poëzie moest zijn: een compacte vorm van literatuur die meer zei dan het leek, en netjes rimde om het oor niet te pijnigen. Sinds die dag heeft het schrijven van een sonnet of een gedicht in octaaf-sextetvorm velen die het probeerden geplaagd.
Begrijp wat een rimpatroon is. Een rimpatroon is de manier waarop het einde van de regel rijdt met andere eindes van regels in hetzelfde gedicht. Elke riemklank krijgt een letter, en dezelfde letters betekenen dat die woorden aan het einde van de regel met elkaar rijmen. Bijvoorbeeld:
Rozen zijn rood (a) <--eerste riemwoorden
Violetten zijn blauw (b) <-- 2e woord, rijmt niet met a, dus het is b.
Ik ben blij dat ik niet dood ben. (a) <--Rijmt met "rood," dus geven we het dezelfde letter.
En die kerels ook. (c) <-- Rijmt niet met rood of blauw, dus krijgt het een eigen letter.
Het rimpatroon van dit gedicht is abac. Dit betekent dat de eerste en derde regels rijmen, maar de tweede en vierde niet.
Begrijp dat een octaaf acht regels is met een specifiek rimpatroon, en een sextet zes regels met een specifiek rimpatroon. Een sonnet heeft 14 regels. Het octaafgedeelte van het sonnet is verdeeld in twee vierregelsecties. De sextet is verdeeld in twee drieregelsecties.
Schrijf de octaaf met het volgende rimpatroon: abbaabba. Dit betekent dat regels één en vier rijmen met regels vijf en acht, en regels twee en drie rijmen met regels zes en zeven. De inhoud van de octaaf legt het onderwerp van het sonnet uit, het plot van het sonnet en wat er aan de hand is.
Laat een regel open. Schrijf een sextet met het volgende rimpatroon: cdccdc. De sextet is het concluderende deel van het sonnet. Dit is het deel waar de eindconclusie gegeven wordt, de betekenis een andere draai krijgt, of de dichter een leerzame punt maakt.