Dada, een avant-garde beweging die het spectrum van visuele, uitvoerende en literaire kunsten overschreed, benadrukte chaos en scherpte. Dada ontstond als reactie op de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog, die maatschappelijke structuren omverwierp en de absurditeit inherent aan het moderne leven onthulde. Sommige Dada-dichters transcendeerden het historische moment van de beweging om brede culturele invloed te bereiken. Hedendaagse dichters kunnen nog steeds de technieken van Dada gebruiken om originele, geïnspireerde werken van hun eigen te produceren.
Sommige mensen associeren Dada-poëzie onterecht met onzin. In de realiteit waardeerden Dada-dichters inhoud boven vorm en zagen hun beweging als verenigd door filosofische doelen, in plaats van artistieke praktijken. Frans kunstenaar en dichter Jean Arp stelde dat Dada-kunstenaars streefden om "de bedriegeriën van de rede te vernietigen" en orde in chaos te vinden. Kortom, er zit een methode in Dada's waanzin, en wie Dada-poëzie wil schrijven, moet eerst zijn intenties definiëren. Dada-dichters gebruikten chaotische gedichten om elementen van de samenleving te kritiseren. Een hedendaagse schrijver kan geen tekort aan onderwerpen vinden die compatibel zijn met Dada's schijnbare willekeur en absurditeit, zoals het 24-uurs nieuws, beroemdencultuur, internationaal conflict, of de virale fenomenen van sociale media en het internet.
De komst van film en massaproductie van beelden leidde Dada-dichters tot de erkenning van het belang van visuele impact. Dada-dichters als Guillaume Apollinaire rangschikten woorden op een pagina om gedichten materiële vormen te geven. Apollinaire gebruikte ook geavanceerde typografie, en veel van zijn gedichten dubbelden als visuele kunstwerken. Andere dichters, zoals Tristan Tzara, incorporateerden massaproduceerde elementen, zoals kranten, in gedichtcollages. Een schrijver geïnteresseerd in het produceren van Dada-geïnspireerde werken zou de visuele aard van de woorden op een pagina moeten benadrukken, naast de tekstuele betekenis erin.
Dada-dichters favoriseren spontaniteit en herimagineerden de materialen van hun kunst. De Dadaïst-schrijver André Breton, die later het Surrealistisch Manifest schreef, werd een grote voorstander van automatisch schrijven. Om automatisch schrijven te oefenen, zit een schrijver stil, laat zijn of haar geest leeggaan, en schrijft zo snel mogelijk zonder pauze voor gedachte. Tristan Tzara oefende de knip-techniek om Dada-poëzie te produceren. Volgens zijn instructies kiest een schrijver die een knip-werk wil maken een krantenartikel, knipt het met een schaar in stukjes, en plaatst de woorden en zinnen in een nieuwe, willekeurige volgorde.
Wie Dada-poëzie wil schrijven, kan kijken naar het werk van een paar hoofdlichters voor inspiratie. Tristan Tzara's seminale vroege werken, zoals "The First Heavenly Adventure of Mr. Antipyrine" en "Twenty-Five Poems" definieerden de kernaspecten van Dada wat poëzie betreft. Kurt Schwitters' gedicht, "An Anna Blume," maakt gebruik van het Dada-principe van willekeur om de conventies van romantische poëzie te spotten. Hoewel primair geassocieerd met Surrealisme, begon André Breton zijn carrière als Dadaïst. Zijn eerste verzameling, "Pawnshop," toont zijn Dada-affiniteiten en weerspiegelt de preoccupatie van de beweging met de gruwelen van de Eerste Wereldoorlog.