In "Woodman, Spare That Tree!" (1830) valt de spreker's "dwaase traan" terwijl hij een houthakker smeekt een eik te sparen die verbonden is met zijn jeugd, zijn gezin, zijn identiteit. Het bijvoeglijk naamwoord "dwaas" doet zwaar werk:
De spreker weet dat een traan een bijl niet stopt. Commercie, vooruitgang, eigendomsrechten - het lot van de boom is gesegeld door krachten immuun voor emotie. Zijn traan "dwaas" noemen is zelfbewuste overgave aan de realiteit.
Maar de traan is het gedicht. Het getuigt van wat logica niet kan: dat sommige waarden - herinnering, continuïteit, liefde - nutsteboven uitstijgen. De "dwaase" traan wordt de enige eerlijke reactie op een wereld die bomen alleen meet in plankenmeters.
Morris (journalist, niet alleen dichter) publiceerde dit in de New-York Mirror; het werd een vroeg milieuanstekingskreet, op muziek gezet, in scholen voorgedragen. De "dwaase traan" besproeide een culturele shift: natuur als meer dan hulpbron.
De volgende keer dat je je eigen "dwaas" gevoel afwijst - tranen voor een gekapte boom, een gesloopt pand, een verloren ritueel - onthoud: die traan misschien wel het enige argument is dat telt.