Ogden Nash, meester van licht vers met een filosofische prik, comprimeert de universele angst om puntualiteit in zes regels.
The clock will not stop
If you run or walk.
It will only pause, as if tired
And then resume at the point
Where it paused,
In time for the next appointment
You are late for.
De genialiteit van het gedicht ligt in de verpersoonlijking: de klok is geen mechanisme maar een sentiente tegenstander — moe, misschien, maar nooit verslagen. Hij "pauzeert, alsof hij moe is," een spot op de menselijke vermoeidheid. Dan hervat hij precies waar hij stopte, onverschillig voor het menselijke drama van haasten, excuseren, verontschuldigen.
De laatste regel — "In time for the next appointment / You are late for" — herframeert het hele gedicht. De precisie van de klok is niet neutraal; het is gecalibreerd op jouw falen. De afspraak bestaat alleen als een deadline die je mist. De klok meet geen tijd; het meet je ontoereikendheid.
Geen rijmschema, onregelmatige versindeling, conversationele dicte — Nash verkleedt vakmanschap als toevalligheid. Maar het tempo is bedacht: de enjambement van "pause, / And then resume at the point / Where it paused" namachtigt de stottering van de klok. De finale couplet landt met de onvermijdelijkheid van een secondewijzer die in plaats klikt.
"The Clock" gaat niet over tijd. Het gaat over de verhalen die we ons vertellen over tijd — en de onontkoombare externe realiteit die weigert mee te werken.