Het gedicht (uit Last Poems, 1938–39) schildert een jonge vrouw die gelooft dat ze een zwaan is. Ze dwaalt door bossen, 'verwilderd' en bleek, wild roepend naar passerende zwanen – een geluid 'zoet en vreselijk'. Haar 'gekke blik' en 'half-dode' toestand duiden op psychose; de zwanen kunnen symboliseren verlangen naar transcendentie, migratie of seksuele vrijheid (de Zeus/Leda-mythe zweeft). Ze eindigt liggend terwijl de zwanen wegvliegen, geresigneerd aan haar aardse lot.
Yeats, altijd de mysticus, vervaagt de grens tussen visionaire identificatie en klinische waan. Het gedicht weigert volledig te pathologiseren – haar roep is zowel 'zoet' (schoon) als 'vreselijk' (onheimelijk).