In West-Afrikaanse samenlevingen was de griot (of jeli) veel meer dan een entertainer. Deze erfelijke dichter-muzikanten waren historici, genealogisten, adviseurs, diplomen en levende archieven. Hun loofgedichten — episch in omvang, intiem in aanspraak — fungeerden als het bindweefsel van hun gemeenschappen.
Vorsten, hoofden, krijgers, ouderen, weldoeners — loofpoëzie bevestigde hun status publiekelijk, versterkend het sociaal contract tussen leider en volk.
Overwinningen, intronisaties, oogstfeesten, geboortes, huwelijken, initiaties. De aanwezigheid van de griot markeerde een evenement als historisch significant.
De mecenas-griot-relatie was wederkerig: materiële steun voor artistieke dienst. Loofgedichten vernieuwden deze band ceremonieel.
Door culturele waarden te articuleren — moed, grootmoedigheid, wijsheid, afstamming — herinnerde loofpoëzie luisteraars wat hun samenleving eerde.
In orale culturen was het repertoire van de griot het historisch archief. Genealogieën, slachten, migraties, wetten — gecodeerd in vers, ritme en melodie voor mnemonische duurzaamheid.
Complexe metaforen, polyrhythmische uitvoering, tonale meesterwerk, improvisatorische deftigheid. Een griot's vaardigheid valideerde hun autoriteit — en de smaak van hun mecenas.
Westerse categorieën scheiden "kunst" van "burgelijke functie." Voor de griot waren ze onlosmakelijk. Een loofgedicht uitgevoerd bij een begrafenis was niet over rouw — het was de rouw, gestructureerd, verheven, gemeenschappelijk gemaakt. De esthetische en de sociale waren één gebaar.
Deze integratie is waarom de traditie kolonialisme, verstedelijking en mediarevoluties overleefde. Als de vorm de diepste behoeften van de gemeenschap dient, wordt het niet verouderd — het past zich aan.